Zorgt meer realisme in gewelddadige games voor meer agressie?

geweld en agressie in videogamesVideogames worden steeds realistischer. Sommige spellen zien er uit alsof je zelf in een film bent beland. Voor gamers is dat realisme natuurlijk fijn, maar welke effecten heeft een steeds realistischer wordende videogame eigenlijk? Als we het hebben over spellen waarin geweld voorkomt, draagt dat realisme dan niet bij aan meer geweld en agressie in de echte wereld? En moeten we dan wel een steeds realistischere game willen? Ik zoek het voor je uit.

Geweld in games is meer geweld in de samenleving?

Bij gewelddadige videogames komt vrijwel altijd direct de vraag op of dit ook leidt tot meer geweld en agressie in de samenleving. Ik schreef hier eerder al een artikel over. Het blijkt dat film- en videogamegeweld op de lange termijn veel minder gerelateerd zijn aan geweldsdelicten en moord dan op de korte termijn (Ferguson, 2014). Natuurlijk is hier het laatste woord nog niet over gezegd. Maar er zou dus geen langetermijneffect zijn van het spelen van gewelddadige games.

Steeds realistischer

Nu videogames steeds realistischer worden, zou dat wel eens kunnen veranderen. Een onderzoek van McGloin, Farrar en Kcrmar (2013) laat namelijk zien dat we in de virtuele wereld van games mentale modellen uit de echte wereld gebruiken om te bepalen hoe we ons moeten gedragen. Dit heet ook wel model matching (Boyan & Sherry, 2011). Het gegeven dat we mentale beelden uit de echte wereld en de virtuele wereld in elkaar laten overlopen.

Mentale modellen

Als we dus mentale modellen uit de echte wereld gebruiken bij het spelen van videogames, zou dit natuurlijk ook andersom kunnen gebeuren wanneer games steeds realistischer worden. Als de scheidslijn tussen de echte wereld en videogames vervaagt, wordt het steeds moeilijker om te bepalen wat nou het ‘echte’ mentale beeld is. McGloin, Farrar en Fishlock (2015) stellen bijvoorbeeld dat het spelen met een stuurwiel of een controllergun het gat overbrugt tussen de virtuele wereld en de echte wereld.

Weapons effect

Waar we hierbij voor moeten oppassen, is bijvoorbeeld het weapons effect (Anderson, Benjamin & Bartholow, 1998). Dit effect zegt dat alleen al het zien van een wapen agressie oproept. Als we dit projecteren op een gewelddadige videogame, zou een speler dus direct agressiever zijn wanneer hij/zij gaat gamen. Binnen een videogame lijkt dit nog geen probleem. Maar wat als je dus het verschil tussen de echte wereld en een game niet meer zo duidelijk ziet?

Controllergun is meer cognitieve agressie

Interessant is de bevinding van McGloin, Farrar en Fishlock (2015) dat het spelen met een controllergun, een significant positief effect heeft op de cognitieve agressie. Oftewel, een pistool in je handen tijdens een game zorgt voor meer agressieve denkbeelden. Uit hetzelfde onderzoek blijkt dat spelers die een controllergun gebruiken, meer in een game worden gezogen dan spelers die een standaard controller gebruiken. Combineer deze twee bevindingen met het toegenomen realisme in videogames en er kan zomaar een gevaarlijke cocktail ontstaan.

Meer realisme = meer agressie?

Het is moeilijk te voorspellen of toegenomen realisme in videogames een effect heeft op meer agressie in het echte leven. Daarvoor zou je namelijk uitvoerig onderzoek moeten doen. Maar met de bevindingen van eerder onderzoek, lijkt het wel een risicofactor. Immers, als je meer in een game wordt gezogen bij meer realisme en er agressieve denkbeelden op nahoudt, dan kan dat natuurlijk een keer naar de verkeerde kant omslaan. En de vraag is ook, hoe ver moet je gaan? Zo is de nieuwe game The Last of Us Part 2 in mijn ogen veel te extreem. Bekijk de trailer en oordeel zelf (let op: schokkende beelden).

En virtual reality dan?

De nieuwe ontwikkeling van virtual reality kan nog een extra complexe factor worden. Immers, wanneer je gamet met een virtual realitybril zit je helemaal in je eigen wereld, een realistische wereld. Het moet nog onderzocht worden wat dit voor effect heeft op cognitieve agressie en jouw perceptie van de werkelijkheid, maar het lijkt een potentieel risico. Met virtual reality is namelijk de grens tussen de echte wereld en de virtuele wereld volkomen vervaagd, is dit wenselijk voor gewelddadige videogames?

Realistisch, maar verantwoord

Je moet er als gameontwikkelaar voor zorgen dat een game zo realistisch mogelijk is, zonder dat dit gevaar oplevert voor de samenleving. Dat kan dus door de spelers te waarschuwen nog wel het verschil te blijven zien tussen gamen en de realiteit. En dan niet ergens in de aftiteling of op een plek in de game waar niemand ooit komt. Je kunt dan denken aan een boodschap in de vorm van het journaal: let op, schokkende beelden. De tekst moet dan natuurlijk anders zijn, maar je kunt op die manier wel je boodschap verkondigen. Tot op heden is er geen langetermijneffect bekend van agressieve videogames op agressie in de echte wereld, maar we moeten voorkomen dat dit in de toekomst verandert.

Meer weten over dit onderwerp of andere artikelen op deze site? Stuur me een mail.

Bronnen

Ferguson, C. J. (2014). Does movie or video game violence predict societal violence? It depends on     what you look at and when. Journal of Communication, 65, 193 – 212.

McGloin, R. Farrar, K. M. & Krcmar, M. (2013). The impact of controller naturalness on spatial presence, gamer enjoyment and perceived realism in a tennis simulation video game. Presence, 20, 309-324.

McGloin, R., Farrar, K. M. & Fishlock, J. (2015). Triple Whammy! Viloent games and violent controllers: investigating the use of realistic gun controllers on perceptions of realism, immersion and outcome agression. Journal of communication, 65, 280 – 299.

Marc Wessels

Ik ben begonnen met de bachelor Communicatie- en Informatiewetenschappen aan de VU in Amsterdam. Om me meer te verdiepen in bedrijfscommunicatie heb ik de gelijknamige master gevolgd aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Daar heb ik ook mijn vaardigheden op het gebied van online communicatie en crisiscommunicatie ontwikkeld. Ik verzorg nu de marketingcommunicatie van het Taalcentrum-VU en op deze blog vertaal ik als communicatiespecialist interessante en aansprekende communicatieonderwerpen van de theorie naar de praktijk.